GEVEN IS HET NIEUWE NEMEN

Morgenavond in de derde aflevering van De Vlinderrevolutie:
De mens is een agressieve en vechtlustige soort, vooral het mannetje. Al sinds 13 eeuwen voor Christus, ten tijde van de Trojaanse Oorlogen, slaan we elkaar om tal van redenen de hersens in. Omdat we meer land willen, meer grondstoffen, meer water, of omdat de andere partij een ander geloof heeft, een ander kleurtje, of een andere taal spreekt. We discrimineren en onderdrukken er op los. De menselijke geschiedenis staat bol van strijd, moord en doodslag.
Nu we in anderhalve eeuw van 2 miljard naar 9 miljard aardbewoners gaan, is de kans groot dat het alleen maar erger wordt. Er zal strijd losbranden om water, om voedsel, en om de laatste fossiele brandstoffen. We gaan een eeuw tegemoet die meer dan ooit zal vragen om onszelf van ons meest vredelievende en verdraagzame kant te laten zien. En dat vraagt om een omslag in denken van alsmaar meer willen naar juist meer geven. Want geven is het nieuwe nemen. En je krijgt er meer voor terug dan je ooit voor mogelijk had gehouden.
Dat is de overtuiging van de drie Nederlanders die geportretteerd worden in deze aflevering. Gabor Landman, een Bosschenaar van Hongaarse afkomst, zet zich in voor de Hongaarse minderheden in Slowakije en Roemenië. Zij wonen veelal in de grensgebieden en zijn een speelbal van de regeringen, die deze bevolkingsgroep gebruiken om elkaar te intimideren. Gabor windt zich vooral op over het feit dat in de huidige Europese Gemeenschap zoiets nog mogelijk is. Een boeiende reportage vanuit het Slowaaks-Hongaarse grensgebied.
De tweede is een vrouw die mijn hart compleet gestolen heeft: Laamia Eliounoussi uit Rotterdam. Zij is dochter van een Marokkaanse gastarbeider die tientallen jaren geleden naar Nederland kwam en de kost verdiende als schoonmaker. Omdat hij onze taal niet machtig was, lukte het hem niet om zich een positie te verwerven die in balans was met zijn intellect. Daar is Laamia haar hele leven getuige van geweest, en zij besloot het anders aan te pakken. Ze is een schoonmaakbedrijf begonnen, Schone Zaak, waarin ze allochtone werkzoekenden in dienst neemt en hen een inburgeringscursus en een taalcursus cadeau doet, zodat ze na twee jaar bij haar werken de mogelijkheid hebben om een baan te zoeken die bij ze past. Laamia raakt die mensen dan dus in 9 van de 10 gevallen weer kwijt, maar dat deert haar niet. Het gaat haar niet om geld verdienen - als ze er van kan leven is het goed -, het gaat haar om het helpen van immigranten die onze taal niet machtig zijn of die moeite hebben zich staande te houden in onze maatschappij. En passant is ze ook nog goed bezig voor het milieu, want Schone Zaak gebruikt alleen 100% biologische schoonmaakmiddelen.
Over de derde hoef ik niet veel uit te leggen: Boudewijn Poelmann is de bedenker en oprichter van de Nationale Postcode Loterij. In die hoedanigheid heeft hij in 20 jaar al meer dan 3 miljard Euro voor 60 goede doelen bijeen vergaard. Een persoonlijk portret van een bevlogen ondernemer.
Veel kijkplezier!