Een kleine vier maanden nadat we aan dit avontuur begonnen, valt morgenavond het doek voor De Vlinderrevolutie en ook voor Omroep LLiNK. In de laatste aflevering zetten we alle bevindingen van de eerste 7 afleveringen nog eens kort op een rijtje. We constateren wat de vijf belangrijkste issues zijn waar de mensheid dringend een oplossing voor moet vinden, en dat er één begrip is dat als een rode draad door alles verweven is: duurzaamheid. We onderzoeken wat duurzaamheid eigenlijk is, en portretteren drie mensen die zich inzetten voor een duurzamere wereld.
De eerste is Burgemeester Albert de Hoop van Ameland, groot natuurliefhebber en naast zijn burgemeesterschap ook voorzitter van KIMO, een internationale milieuclub van gemeenten die aan zee liggen. Hij maakt zich met name druk over de vele containers die van zeeschepen overboord vallen. 'Als er ééntje bij zit met arsenicum erin, zeg dan maar gedag tegen de ecosystemen op de Wadden.'
Nummer twee is Lisette Kreischer, een bijzonder goed gebekte jongedame van 28 die de Veggie in Pumps-beweging heeft opgezet, waarin ze veganistisch en trendy-zijn combineert. Ecofabulous noemt ze het zelf, met dank aan Sex and the City. Weg met het geitenwollensokken-imago van weleer, veganistisch en duurzaam leven en er tegelijkertijd hip uitzien is anno 2010 heel goed mogelijk. Lisette heeft net de teksten van haar derde kookboek af en wij volgen de fotoshoot waarbij de bijbehorende foto's gemaakt worden die straks in het boek zullen verschijnen.
In het derde portret nog een boek wat op het punt van uitkomen staat: De Zeven Levens van Wubbo Ockels, geschreven door zijn dochter Gean. Wubbo Ockels, voormalig astronaut en tegenwoordig Hoogleraar Duurzame Ontwikkeling, heeft meerdere keren in zijn leven de dood in de ogen gekeken. Gean reisde met hem naar de plekken waar hem dat overkwam, en schreef aan de hand daarvan een biografie van haar vader. Op de dag dat het door Wubbo ontworpen 100% duurzame zeilschip de Ecolution ten doop werd gehouden (13 augustus jl.) volgden en spraken we vader en dochter, en meteen ook Wubbo's vrouw en zoon. Een uniek portret van een uniek gezin tijdens een unieke dag.
Waarmee een einde komt aan een unieke serie. Aan de hand van acht thema's portretteerden we 24 mensen die zich op allerlei manieren inzetten voor een betere wereld. Wij als makers zijn er ook allemaal een stukje beter van geworden. We kunnen niet meer dan hopen dat dat voor de kijkers en zeker de lezers van dit blog ook geldt. Want dan is de titel weer een stukje meer bewaarheid en heeft de vleugelslag van de 24 vlinders een paar stevige 'winds of change' in werking gezet. Bedankt voor de interesse en wie weet steekt dit programma ooit ergens anders de kop weer op...
zaterdag 28 augustus 2010
vrijdag 20 augustus 2010
BIJ DE BEESTEN AF
In de zevende aflevering van De Vlinderrevolutie behandelen we een onderwerp wat mij het meest aan het hart ligt: de biodiversiteit. Al mijn leven lang word ik geconfronteerd met berichten in de media over bedreigde diersoorten, van tijger tot olifant en van panda tot neushoorn. En afgezien van wat kleine succesjes lijkt er structureel nooit iets te veranderen, alle bewonderenswaardige inspanningen van bijvoorbeeld het Wereld Natuur Fonds ten spijt. In de laatste aflevering van de VPRO-serie 'Beagle, in het spoor van Darwin', maakten de opvarenden de balans op van wat ze in de maandenlange wereldreis hadden aangetroffen. Daarin werd duidelijk dat het met de biodiversiteit alarmerend slecht gesteld is. Zoals bioloog Dick Draulans zegt: 'Alles aan diersoorten wat enigszins groot of bijzonder aangepast is aan zijn leefomgeving, zijn wij in de verdrukking aan het brengen.' De oprukkende mensheid drukt alles wat groter is dan bijvoorbeeld een konijn de planeet af. Het uitsterven van soorten gaat door de mens met een factor 100 tot 1000 keer sneller dan wat natuurlijk is.
Het tekenfilmpje in deze uitzending, de Bio Daversity Code, een parodie op de Da Vinci Code (gemaakt en met enthousiasme beschikbaar gesteld door Harvard University), stelt het heel scherp: de mens denkt dat het web of life iets is waar hij zelf buiten staat. Dat hij kan overleven zonder de door 100 miljoen jaar evolutie ontwikkelde soortenrijkdom. Maar dat is een illusie.
Albert Einstein heeft gezegd: als de bij uitsterft, volgt de mens 5 jaar later. Niet omdat we niet zonder honing zouden kunnen, maar omdat bijen zorgen voor verstuiving van gewassen en daarmee verantwoordelijk zijn voor 30% van ons voedsel. Desondanks gaat het slecht met de bij; in Nederland sterven er een factor 3 tot 4 meer bijen uit dan pakweg 10, 20 jaar geleden. De oorzaken zijn niet helemaal duidelijk. Insecticiden, bijenziektes, te weinig natuur, het draagt allemaal bij.
In het eerste portret ontmoeten we Jana Li Frank, 25 jaar en imker van beroep. Het beroep van imker sterft ook uit; in 2000 waren er 15.000, nu nog maar 6000. Jana Li is de jongste imker van Nederland. Het is prachtig om te zien hoe bevlogen zij is.
De tweede is David van Gennep, directeur van Stichting AAP. Hij vangt dieren op uit louche privé-dierentuinen en circussen of die als huisdier werden gehouden terwijl ze daar absoluut niet geschikt voor zijn. Een bewonderenswaardige man die zijn leven in dienst heeft gesteld van de dieren, 'omdat ze niet voor zichzelf op kunnen komen'.
Nummer drie is Louie Psihoyos, Amerikaans fotograaf en filmmaker, die met zijn documentaire The Cove in 2009 een Oscar won. Het is een aangrijpende film over de meedogenloze slachting van dolfijnen die jaarlijks in Japan plaatsvindt. Psihoyos heeft bovendien een stichting opgezet ten behoud van de oceanen. De verwoestingen van het onderwaterleven die hij als duiker gezien heeft doen je de haren te berge rijzen.
Maar zoals altijd blijven onze vlinders tegen alle ellende in positief ingesteld. David van Gennep is zijn invloed in de internationale politiek enorm aan het uitbreiden en gelooft dat er tal van kansen liggen om het tij te keren. Louie Psihoyos is aan zijn tweede film bezig, The Singing Planet, en hoopt wderom miljoenen mensen te laten inzien dat het zo niet langer kan.
Elke aflevering wordt als-ie klaar is naar de mensen van LLiNK gestuurd zodat ze eventuele op- of aanmerkingen kunnen leveren voordat het wordt uitgezonden. De reactie was: 'Wat een prachtige aflevering. Ik heb aan het eind echt zitten janken. Heel goed gemaakt.' Wij zijn natuurlijk enorm trots op zo'n reactie, en hopen van harte dat iedereen ondanks de aangrijpende beelden af en toe zal genieten van deze een na laatste aflevering van De Vlinderrevolutie.
Het tekenfilmpje in deze uitzending, de Bio Daversity Code, een parodie op de Da Vinci Code (gemaakt en met enthousiasme beschikbaar gesteld door Harvard University), stelt het heel scherp: de mens denkt dat het web of life iets is waar hij zelf buiten staat. Dat hij kan overleven zonder de door 100 miljoen jaar evolutie ontwikkelde soortenrijkdom. Maar dat is een illusie.
Albert Einstein heeft gezegd: als de bij uitsterft, volgt de mens 5 jaar later. Niet omdat we niet zonder honing zouden kunnen, maar omdat bijen zorgen voor verstuiving van gewassen en daarmee verantwoordelijk zijn voor 30% van ons voedsel. Desondanks gaat het slecht met de bij; in Nederland sterven er een factor 3 tot 4 meer bijen uit dan pakweg 10, 20 jaar geleden. De oorzaken zijn niet helemaal duidelijk. Insecticiden, bijenziektes, te weinig natuur, het draagt allemaal bij.
In het eerste portret ontmoeten we Jana Li Frank, 25 jaar en imker van beroep. Het beroep van imker sterft ook uit; in 2000 waren er 15.000, nu nog maar 6000. Jana Li is de jongste imker van Nederland. Het is prachtig om te zien hoe bevlogen zij is.
De tweede is David van Gennep, directeur van Stichting AAP. Hij vangt dieren op uit louche privé-dierentuinen en circussen of die als huisdier werden gehouden terwijl ze daar absoluut niet geschikt voor zijn. Een bewonderenswaardige man die zijn leven in dienst heeft gesteld van de dieren, 'omdat ze niet voor zichzelf op kunnen komen'.
Nummer drie is Louie Psihoyos, Amerikaans fotograaf en filmmaker, die met zijn documentaire The Cove in 2009 een Oscar won. Het is een aangrijpende film over de meedogenloze slachting van dolfijnen die jaarlijks in Japan plaatsvindt. Psihoyos heeft bovendien een stichting opgezet ten behoud van de oceanen. De verwoestingen van het onderwaterleven die hij als duiker gezien heeft doen je de haren te berge rijzen.
Maar zoals altijd blijven onze vlinders tegen alle ellende in positief ingesteld. David van Gennep is zijn invloed in de internationale politiek enorm aan het uitbreiden en gelooft dat er tal van kansen liggen om het tij te keren. Louie Psihoyos is aan zijn tweede film bezig, The Singing Planet, en hoopt wderom miljoenen mensen te laten inzien dat het zo niet langer kan.
Elke aflevering wordt als-ie klaar is naar de mensen van LLiNK gestuurd zodat ze eventuele op- of aanmerkingen kunnen leveren voordat het wordt uitgezonden. De reactie was: 'Wat een prachtige aflevering. Ik heb aan het eind echt zitten janken. Heel goed gemaakt.' Wij zijn natuurlijk enorm trots op zo'n reactie, en hopen van harte dat iedereen ondanks de aangrijpende beelden af en toe zal genieten van deze een na laatste aflevering van De Vlinderrevolutie.
zaterdag 14 augustus 2010
REDUCE, REUSE, RECYCLE
Reduceren, hergebruiken, recyclen, dat is de "Nederlandse" vertaling van de gevleugelde kreet waarmee in Engelstalige landen de bevolking wordt aangezet om bij te dragen aan de vermindering van de hoeveelheid afval. Er wordt in ons land redelijk veel gedaan aan het goed verwerken van afval. We hebben al jaren glasbakken en papierbakken en sinds kort ook plasticbakken. Je kunt je kleding en schoenen in speicale bakken kwijt. En we hebben de afvalbakken voor GFT, Groenten, Fruit en Tuinafval. Natuurlijk hoor je nog steeds zelfs redelijk intelligente mensen roepen dat het allemaal onzin is en dat het 'toch allemaal uiteindelijk weer bij elkaar geflikkerd wordt', maar als je dan vraagt hoe ze dat weten, of ze er onderzoek naar gedaan hebben, dan krijg je te horen: ach, dat is toch algemeen bekend. Gewoon te belazerd om moeite te doen.
Nog erger zijn die mensen die gewoon hun rotzooi op straat gooien. Ik woon vlakbij een supermarkt die vlak aan het strand staat. Badgasten die de consumpties bij een strandtent te duur vinden, lopen naar de supermarkt, kopen daar een lunch en eten dat op de muurtjes voor de deur op. Vervolgens laten ze de verpakkingen doodleuk op de muurtjes of op de grond achter. 'Dat ruimen ze wel op.' Wie die 'ze' zijn, wordt verder niet duidelijk, maar hun eigen verantwoordelijkheid is het niet.
Het lijkt allemaal klein leed vergeleken bij de klimaatcrisis, de financiele crisis, de ineenstortende biodiversiteit enz., maar laten we niet vergeten dat er in de oceanen inmiddels een hoeveelheid plastic ronddrijft met een oppervlakte van twee maal Frankrijk. Er zijn al heel veel dode vogels onderzocht die wegwerpaanstekers en doppen van PET-flessen in hun maag bleken te hebben. Plastic breekt heel langzaam af en vergaat nooit helemaal: er blijven snippertjes zo klein als plankton over. Vissen en andere zeedieren denken ook dat het plankton is en eten het op. Uiteindelijk komt het op die manier in onze voedselketen terecht en zijn we onszelf dus langzaam aan het vergiftigen. Het grootste deel van die plastic troep in zee is zwerfvuil die via rivieren in zee stroomt. Achteloos weggegooid.
Prachtige uitspraak van Doug Woodring, een milieu-activist, in de uitzending van morgenavond: 'We thought that when it drifted away, it would stay away. But we found out there is no "away".'
Doug is niet een van de drie portretten, we kwamen hem eind juli tegen op een milieuconferentie in Aspen, Colorado toen we filmmaker Louie Psihoyos volgden voor de uitzending van volgende week. Ook Kevin Costner heeft ons daar te woord gestaan. Maar goed, dat allemaal volgende week.
Wie we morgenavond wel portretteren? Martine Postma, een Amsterdamse journaliste die een zogenaamd Repair Cafe is begonnen; harstikke leuk, sympathiek initiatief. Niet weggooien, repareren. Hans Markowski, directeur van kledinginzamelingsbedrijf KICI, die nu bezig is met het ontwikkelen van een gerecyclede spijkerbroek die in januari 2011 op de markt moet komen. Niet weggooien, hergebruiken. En Elizabeth Olsen, een Newyorkse ontwerpster van 100% veganistische en ecologische schoenen, waar ook dames als Cameron Diaz, Jennifer Aniston en Alicia Silverstone op lopen, en die gemaakt zijn van o.a. kurk, autoband, plastic snippers enz. Niet weggooien, recyclen.
We laten ook een paar fragmenten zien uit het geweldige filmpje The Story of Stuff van en met Annie Leonard, over onze dolgedraaide economie. Helaas had zij geen tijd om zich door ons te laten portretteren, maar ze stelde met liefde haar filmpje beschikbaar voor ons programma.
En er is ook nog een opvallende rol weggelegd voor niemand minder dan de zingende surfer Jack Johnson. Veel kijkplezier!
Nog erger zijn die mensen die gewoon hun rotzooi op straat gooien. Ik woon vlakbij een supermarkt die vlak aan het strand staat. Badgasten die de consumpties bij een strandtent te duur vinden, lopen naar de supermarkt, kopen daar een lunch en eten dat op de muurtjes voor de deur op. Vervolgens laten ze de verpakkingen doodleuk op de muurtjes of op de grond achter. 'Dat ruimen ze wel op.' Wie die 'ze' zijn, wordt verder niet duidelijk, maar hun eigen verantwoordelijkheid is het niet.
Het lijkt allemaal klein leed vergeleken bij de klimaatcrisis, de financiele crisis, de ineenstortende biodiversiteit enz., maar laten we niet vergeten dat er in de oceanen inmiddels een hoeveelheid plastic ronddrijft met een oppervlakte van twee maal Frankrijk. Er zijn al heel veel dode vogels onderzocht die wegwerpaanstekers en doppen van PET-flessen in hun maag bleken te hebben. Plastic breekt heel langzaam af en vergaat nooit helemaal: er blijven snippertjes zo klein als plankton over. Vissen en andere zeedieren denken ook dat het plankton is en eten het op. Uiteindelijk komt het op die manier in onze voedselketen terecht en zijn we onszelf dus langzaam aan het vergiftigen. Het grootste deel van die plastic troep in zee is zwerfvuil die via rivieren in zee stroomt. Achteloos weggegooid.
Prachtige uitspraak van Doug Woodring, een milieu-activist, in de uitzending van morgenavond: 'We thought that when it drifted away, it would stay away. But we found out there is no "away".'
Doug is niet een van de drie portretten, we kwamen hem eind juli tegen op een milieuconferentie in Aspen, Colorado toen we filmmaker Louie Psihoyos volgden voor de uitzending van volgende week. Ook Kevin Costner heeft ons daar te woord gestaan. Maar goed, dat allemaal volgende week.
Wie we morgenavond wel portretteren? Martine Postma, een Amsterdamse journaliste die een zogenaamd Repair Cafe is begonnen; harstikke leuk, sympathiek initiatief. Niet weggooien, repareren. Hans Markowski, directeur van kledinginzamelingsbedrijf KICI, die nu bezig is met het ontwikkelen van een gerecyclede spijkerbroek die in januari 2011 op de markt moet komen. Niet weggooien, hergebruiken. En Elizabeth Olsen, een Newyorkse ontwerpster van 100% veganistische en ecologische schoenen, waar ook dames als Cameron Diaz, Jennifer Aniston en Alicia Silverstone op lopen, en die gemaakt zijn van o.a. kurk, autoband, plastic snippers enz. Niet weggooien, recyclen.
We laten ook een paar fragmenten zien uit het geweldige filmpje The Story of Stuff van en met Annie Leonard, over onze dolgedraaide economie. Helaas had zij geen tijd om zich door ons te laten portretteren, maar ze stelde met liefde haar filmpje beschikbaar voor ons programma.
En er is ook nog een opvallende rol weggelegd voor niemand minder dan de zingende surfer Jack Johnson. Veel kijkplezier!
zaterdag 7 augustus 2010
OP JE GEZONDHEID!
Een veel voorkomend verschijnsel onder de vlinders die wij portretteren is dat er een soort van omslagmoment in hun leven is geweest, een blikseminslag die ervoor heeft gezorgd dat ze 'iets wilden doen'. Een paar voorbeelden: Aart van Veller (uit afl. 2) mocht tijdens zijn studie metingen verrichten op de Noordpool en zag daar met eigen ogen de gevolgen van de klimaatverandering; nu adviseert hij bedrijven hoe ze hun CO2-uitstoot kunnen verminderen. Gabor Landman (uit afl. 3) bezocht Hongarije en zag met eigen ogen de haat tussen verschillende bevolkingsgroepen; nu runt hij een stichting die zich inzet voor de emancipatie van Hongaarstaligen in Slowakije en Roemenië. Het beroemdste voorbeeld is natuurlijk Wubbo Ockels, die we in de laatste aflevering zullen terugzien op 29 augustus: hij is 1 van de slechts 2 Nederlanders (André Kuipers is de andere) die de aarde vanuit de ruimte heeft mogen zien; sindsdien zet hij zich onvermoeibaar in om de roofbouw die wij op de aarde plegen te verminderen.
Ook de drie vlinders in de aflevering van dit weekend hebben zo'n moment gekend. Faldir Chahbari, tweevoudig wereldkampioen kickboksen, was er getuige van dat een vriend van hem werd geveld door kanker. In feite was hij al opgegeven. Er werd een benefietgala georganiseerd en met de opbrengst kon deze vriend naar een privékliniek in Italië. Wonder boven wonder klimt hij er nu weer bovenop. Dat bracht Faldir ertoe om een stichting op te richten die geld inzamelt waarmee hij een kinderziekenhuis in het noorden van Marokko wil laten bouwen. Hij is zelf in die onherbergzame streek geboren; als een kind daar kanker krijgt is het door de afwezigheid van bereikbare medische hulp in feite ten dode opgeschreven. Daar wil Faldir verandering in aan brengen, en het is hem aan het lukken ook.
De tweede is Geraldo Vallen, directeur van het succesvolle reclamebureau Czar. Hij besteedt nu de helft van zijn tijd aan de door hemzelf opgerichte stichting Join the Pipe. Join the Pipe verzet zich tegen de enorme consumptie van bronwater, terwijl leidingwater van de hoogste kwaliteit zo uit onze kraan stroomt. Vooral de honderdduizenden plastic flesjes die zorgen voor een enorme milieuvervuiling zijn hem een doorn in het oog. Hij bedacht een trendy waterfles die je je leven lang kunt gebruiken en kunt vullen met leidingwater. De flessen zijn aan elkaar te klikken, wat is bedoeld als een symbolische waterleiding van ons naar Afrika. De opbrengst van Join the Pipe gaat namelijk naar het repareren van kapotte waterpompen in Afrika, waar nog steeds 5000 kinderen per dag (!) sterven aan besmetting of afwezigheid van drinkwater. Waarom doet hij dit? Omdat hij uit een gezin komt waar 3 kinderen op jonge leeftijd zijn gestorven. Daardoor kan Geraldo massale kindersterfte gewoonweg niet aanzien. Op het moment dat hij zelf kinderen kreeg, kwam de omslag: ik moet iets doen!
De derde is een van de meest indrukwekkende vlinders uit de hele serie: Hugo Tempelman, directeur van een door hemzelf en zijn vrouw Liesje opgezette medische kliniek in Zuid-Afrika. Wat hij daar allemaal voor elkaar heeft gekregen, dat moet je zondagavond zelf maar gaan zien. Maar waar het ooit mee begonnen is, dat vertelt ons portret niet, omdat er simpelweg niet genoeg tijd voor was. Daarom vertel ik het hier: Hugo kreeg als kind een ongeluk en raakte daarbij blind. Een arts opereerde hem en hij kon weer zien. Maar hij zag meer dan hij zintuiglijk kon waarnemen: hij zag ook zijn toekomst. 'Wat er ook gebeurt, ik word ook arts.' En zo geschiedde. Met als gevolg dat hij in de afgelopen 20 jaar duizenden levens heeft gered.
P.S. Afgelopen zondag weer 40.000 kijkers erbij. Over het vlindereffect gesproken...
Ook de drie vlinders in de aflevering van dit weekend hebben zo'n moment gekend. Faldir Chahbari, tweevoudig wereldkampioen kickboksen, was er getuige van dat een vriend van hem werd geveld door kanker. In feite was hij al opgegeven. Er werd een benefietgala georganiseerd en met de opbrengst kon deze vriend naar een privékliniek in Italië. Wonder boven wonder klimt hij er nu weer bovenop. Dat bracht Faldir ertoe om een stichting op te richten die geld inzamelt waarmee hij een kinderziekenhuis in het noorden van Marokko wil laten bouwen. Hij is zelf in die onherbergzame streek geboren; als een kind daar kanker krijgt is het door de afwezigheid van bereikbare medische hulp in feite ten dode opgeschreven. Daar wil Faldir verandering in aan brengen, en het is hem aan het lukken ook.
De tweede is Geraldo Vallen, directeur van het succesvolle reclamebureau Czar. Hij besteedt nu de helft van zijn tijd aan de door hemzelf opgerichte stichting Join the Pipe. Join the Pipe verzet zich tegen de enorme consumptie van bronwater, terwijl leidingwater van de hoogste kwaliteit zo uit onze kraan stroomt. Vooral de honderdduizenden plastic flesjes die zorgen voor een enorme milieuvervuiling zijn hem een doorn in het oog. Hij bedacht een trendy waterfles die je je leven lang kunt gebruiken en kunt vullen met leidingwater. De flessen zijn aan elkaar te klikken, wat is bedoeld als een symbolische waterleiding van ons naar Afrika. De opbrengst van Join the Pipe gaat namelijk naar het repareren van kapotte waterpompen in Afrika, waar nog steeds 5000 kinderen per dag (!) sterven aan besmetting of afwezigheid van drinkwater. Waarom doet hij dit? Omdat hij uit een gezin komt waar 3 kinderen op jonge leeftijd zijn gestorven. Daardoor kan Geraldo massale kindersterfte gewoonweg niet aanzien. Op het moment dat hij zelf kinderen kreeg, kwam de omslag: ik moet iets doen!
De derde is een van de meest indrukwekkende vlinders uit de hele serie: Hugo Tempelman, directeur van een door hemzelf en zijn vrouw Liesje opgezette medische kliniek in Zuid-Afrika. Wat hij daar allemaal voor elkaar heeft gekregen, dat moet je zondagavond zelf maar gaan zien. Maar waar het ooit mee begonnen is, dat vertelt ons portret niet, omdat er simpelweg niet genoeg tijd voor was. Daarom vertel ik het hier: Hugo kreeg als kind een ongeluk en raakte daarbij blind. Een arts opereerde hem en hij kon weer zien. Maar hij zag meer dan hij zintuiglijk kon waarnemen: hij zag ook zijn toekomst. 'Wat er ook gebeurt, ik word ook arts.' En zo geschiedde. Met als gevolg dat hij in de afgelopen 20 jaar duizenden levens heeft gered.
P.S. Afgelopen zondag weer 40.000 kijkers erbij. Over het vlindereffect gesproken...
Abonneren op:
Posts (Atom)